Վահան Տերյան ...

Ես իմ սերն եմ սիրում...

Երանգներ...

Կար չկար, մի խոսող արջ կար: Արջն իր ամեն օրը անցկացնում էր անիմաստ։ Նրա կյանքը շատ աննպատակ էր դարձել, որովհետև նա միակ արջն էր, ով ուներ ենթագիտակցություն։ Բոլոր արջերի նման չէր. նա օգտագործում էր իր ուղեղի մեծ մասը։ Նա շատ անսովոր պահվածք ուներ, իր պահվածքով նա անտառում աչքի էր ընկնում։ Նրա մորթին շատ տարօրինակ գույն ուներ՝ դեղին։ Արջին հայտնի չէր, թե ինչու էր իր մորթին դեղին, բայց նրա հայրը իրեն պատմում էր, որ նա միակն է ամբողջ մոլորակում։ Արջը շատ էր հետաքրքրվել, թե ինչու է նրա մորթին դեղին, բայց իր հարցի պատասխանը էդպես էլ չի գտել։
Նրա ուրբաթ օրերը շատ անսովոր էին անցնում, որովհետև ուրբաթ օրերն անտառում որսորդներ էին գալիս։ Նա աշխատում էր տանից դուրս չգալ, որովհետև նրա մորթու գույնը գրավում էր շատ որսորդների։ Կարելի է ասել, որ նրանք գալիս էին հենց այդ մորթու համար։

Մեջբերումներ Վահան Տերյանի «Հոգևոր Հայաստան» հոդվածից

Հայության համար չափազանց կարևոր, կյանքի և մահու խնդրի բնավորություն ստացած այդ տարաբախտ հարցն իրերի ներկա դասավորությամբ դրված է հրապարակի վրա իր ամբողջ ծանրությամբ՝ անթիվ հույսերի, ցնորքների, մտահոգությունների, գուշակությունների և դատողությունների ժխոր ստեղծելով: 

Արդեն թվում է, որ եթե անգամ այդ Հայաստան կոչված դժբախտ երկրում ոչ մի հայ չմնա, մենք դարձյալ պիտի այրվենք նույն իղձերով, նույն ցավագին, մեզ համար մի տեսակ կրոնական գունավորում ստացած այդ խնդրով:

Հայության համար մի ցավոտ ցնորք է դարձել այդ «Հայաստանը», մի ավետյաց երկիր, դյութական մի անուն:

Խաչակրաց արշավանքերը, դրանց հետևանքները, մշակույթային ձեռքբերումները

Նախաբան
Անհամար զոհեր ու խեղված կյանքեր արժեցած, ատելություն ու անհանդուրժողականություն սերմանած, Արևմուտքում և Արևելքում տևական ալեկոծություններ առաջադրած խաչակրաց շարժումը ինչ-որ արդյունքներ է ունեցել պատմա-մշակույթային և քաղաքակրթական տեսանկյունից: Հետազոտողների մեծամասնության կարծիքով՝ խաչակրությունն այս առումով եղել է մարդկության պատմության ամենաանպտուղ, ամենաիռացիոնալ և ամենաարկածախնդրական ձեռնարկը:

-----

Մշակույթը 10-14րդ դարերում

Նախաբան

Հայկական մշակույթն հազարամյակների պատմություն ունի: Հայաստանը լինելով Առաջավոր Ասիայի զարգացող երկրներից մեկը՝ մշակույթային դոնոր է հանդիսացել շրջակա ժողովուրդների համար: Այն հանդես է եկել որպես բարդ ու ճկուն մի համակարգ, որը ճշգրտորեն արտացոլելով դարաշրջանի էական խնդիրները՝ արձագանքել է ժամանակի ու միջավայրի պահանջներին: Հայաստանն իր աշխարհարագրական դիրքի թելադրանքով կապող օղակ է եղել Ասիայի և Եվրոպայի (Արևելքի ու Արևմուտքի) միջև: Հետևաբար, հայ ազգային մշակույթը մշտապես գտնվել է տարբեր ժողովուրդների փոխազդեցությունների ոլորտում՝ միաժամանակ պահպանելով իր ինքնատիպությունը և եզակիությունը: Հին հայկական մշակույթի մասին մեզ տեղեկություններ են ավանդվել մինչ օրս պահպանված առասպելներից, ավանդույթներից, կրոնական հավատալիքներից, հնագիտական պեղումների ժամանակ հայտնաբերված նյութից:
Մեր երկիրը, որ հայտնի է «Թանգարան բաց երկնքի տակ» անվամբ, դարերի ընթացքում կերտել է ինքնատիպ ու հարուստ մշակույթ:

----------

I Can (Puedo)

2014-2015 ուստարվա I կիսամյակի ամփոփիչ աշխատանք

Ռիչարդ Բախ «Ջոնաթան Լիվինգսթոն անունով ճայը»

   Ռիչարդ Բախը ծնվել է 1936թ.-ի հունիսի 23-ին: Ամերիկացի գրող, փիլիսոփա է: «Ջոնաթան Լիվինգսթոն ճայը» նրա առաջին ստեղծագործությունն է:
   Բախն ասում է, որ ցանկացած հասարակությունում իրենց գաղափարներով տարբերվողներ միշտ էլ հանդիպում են: Տվյալ դեպքում Ջոնաթան Լիվինգսթոնն էր, ում գաղափարներն ու մտքերը միայն թռիչքի մասին էին: Իր շրջապատի կարծիքից անկախ՝ ճայը փորձում էր զգալ թռիչքի շունչն ու էությունը: Լիվինգսթոնի ազատության և գաղափարախոսության համար նրան հալածում էին ու չէին ընդունում որպես երամի անդամ: Շուտով նրան վռնդեցին երամից: Բայց նա շարունակում էր մնալ այն կարծիքին, որ թռչունները ոչ թե պիտի թռչեն կեր որոնելու ու սնվելու, այլ  թռիչքի ամեն մի վայրկյանը վայելելու և գնահատելու համար: Ջոնաթանին հալածում էին նույնիսկ իր ընտանիքի անդամները՝ ոչինչ չգիտակցելով, ու ընկնելով երամի թելադրած կարծիքի հետևից: